Jest ich czworo, Benek, Nastka, Franek i Jana, wszyscy na progu dorosłości szukają własnej drogi. A to oznacza nie tylko przyjemne chwile (w mniejszości), ale i stos problemów (częściej), kryzysów większych i mniejszych, różnych doświadczeń społecznych i tych najbardziej osobistych. A co ma do tego tajemniczy Dusiołek i dlaczego zachomikował się w pewnym warszawskim mieszkaniu? Na to pytanie próbuje odpowiedzieć Emi Buchwald, reżyserka filmu „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”, który właśnie trafia do kin. 

Twórczość Andrzeja Wajdy to unikalny dialog kina z malarstwem, zakorzeniony w jego studiach na krakowskiej ASP. Reżyser nie tylko cytował konkretne dzieła, ale budował kadry według zasad kompozycji mistrzów. W „Weselu” ożywił wizje Matejki i Wyspiańskiego, nadając im filmową dynamikę. Potrafił łączyć polski symbolizm Malczewskiego z nowoczesnym światłem Hoppera, tworząc język wizualny, w którym obraz znaczy więcej niż słowo. Kluczowa dla Andrzeja Wajdy, zarówno osobiście, jak też jako inspiracja – była relacja z Andrzejem Wróblewskim – to drastyczność cyklu „Rozstrzelaania” ukształtowała estetykę śmierci w „Kanale”, a styl malarza miał wpływ na wiele innych filmów laureata Oscara.

W 2026 roku Polska oddaje hołd Andrzejowi Wajdzie z rozmachem godnym Mistrza. Retrospektywy, wystawy, konferencje, spotkania z artystami i panele dyskusyjne – kalendarz jubileuszu 100. rocznicy urodzin Andrzeja Wajdy pęka w szwach.