Harris Dickinson, znany z „W trójkącie” i „Babygirl”, debiutuje po drugiej stronie kamery filmem, który nie ma nic wspólnego z pocztówkowym obrazem Londynu. „Łobuz” to surowa, społecznie osadzona opowieść o młodym mężczyźnie próbującym utrzymać się na powierzchni – pomiędzy systemem resocjalizacji, własnymi uzależnieniami i nieustanną potrzebą bliskości. Film po premierze w Cannes został doceniony przez krytyków i publiczność, a dziś można oglądać go w polskich kinach.

Ile wolności człowiek może oddać, żeby zasypać własną samotność? I czy wolność jest wartością nadrzędną, mimo że każdy z nas przez całe życie pozostaje w pewien sposób zależny od innych? Jak ciężki jest łańcuch, który bohater musi założyć na szyję, by stać się wystarczająco odpowiedzialnym i dorosłym? I wreszcie czy wychowanie może być tresurą i ile jesteśmy w stanie zrobić, by ktoś poklepał nas po ramieniu i powiedział: „dobry chłopiec”. Te i wiele innych pytań stawia reżyser Jan Komasa w najnowszej polsko-brytyjskiej koprodukcji pt. „Dobry chłopiec”.

Zima pod znakiem strachu, niedowierzania, internowania...

Ten grudniowy poranek wielu Polaków zapamiętało do końca życia. Coś, co wydawało się niewyobrażalne, odtąd miało stać się rzeczywistością. Dzieci, czekające na swój poranny „Teleranek”, starsi, poprawiający z niepokojem anteny „śnieżących” analogowych telewizorów (być może się zepsuły), członkowie rodzin, chcący porozmawiać ze sobą przez głuchy od kilku godzin telefon.