Krzysztof Globisz należy do grona najwybitniejszych polskich aktorów teatralnych i filmowych. Wystawa „Dotknięcie” w warszawskiej galerii Liwia Mądzik Art pozwala jednak poznać mniej znaną dziedzinę jego twórczości. Na ekspozycję składa się blisko 60 obrazów i rysunków, w których artysta opowiada o świecie za pomocą kreski, koloru, symbolu, a niekiedy także krótkich form poetyckich.

Twórczość plastyczna stała się dla aktora szczególnie ważna po udarze mózgu, którego doznał w 2014 roku. Afazja ograniczyła jego możliwość swobodnego posługiwania się mową, ale nie odebrała potrzeby komunikowania się i tworzenia. Rysunek oraz malarstwo otworzyły przed nim nowy obszar wypowiedzi – osobisty, pełen humoru, refleksji i charakterystycznego dla artysty dystansu.

Prezentowane prace odsłaniają wyjątkową wrażliwość i bogatą wyobraźnię ich autora. Pojawiają się w nich filozoficzne przypowieści, żartobliwe obserwacje, fantastyczne postacie i surrealistyczne skojarzenia. Obrazy i rysunki Globisza nie układają się w jedną, zamkniętą opowieść. Przypominają raczej zapis myśli, emocji i spostrzeżeń, którym artysta nadaje własną, rozpoznawalną formę.

Niektórym kompozycjom towarzyszą krótkie teksty i błyskotliwe haiku. Słowo nie zostaje więc całkowicie zastąpione obrazem, lecz funkcjonuje obok niego – oszczędne, celne i często przewrotne. Zestawienie tych dwóch sposobów wypowiedzi sprawia, że prace można odczytywać na wielu poziomach: jako osobiste komentarze, poetyckie miniatury, filozoficzne refleksje lub pełne humoru obserwacje codzienności.

Aktor wielu ról

Krzysztof Globisz urodził się w Siemianowicach Śląskich, ale jego życie artystyczne od wielu lat związane jest przede wszystkim z Krakowem. Ukończył Wydział Aktorski tamtejszej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, a następnie dołączył do zespołu Starego Teatru. Ze sceną tą związany jest od blisko 45 lat.

Współpracował z najwybitniejszymi reżyserami polskiego teatru, między innymi Jerzym Jarockim, Krystianem Lupą i Andrzejem Wajdą. W ciągu kilku dekad stworzył dziesiątki wybitnych kreacji, wcielając się zarówno w bohaterów klasycznego dramatu, jak i postacie historyczne czy literackie.

W jego bogatym dorobku znalazły się role Nerona, Don Juana, Makbeta, Mefistofelesa, Markiza de Sade’a, Aleksandra Wata, Józefa Piłsudskiego, Wielkiego Księcia Konstantego czy Majora Pluta. Każda z nich potwierdzała niezwykłą wszechstronność aktora, jego wyczucie języka oraz umiejętność budowania postaci niejednoznacznych i wymykających się prostym interpretacjom.

Globisz stworzył również liczne kreacje w spektaklach Teatru Telewizji i słuchowiskach Teatru Polskiego Radia. Występował w filmach Andrzeja Wajdy, Krzysztofa Kieślowskiego, Kazimierza Kutza, Wojciecha Marczewskiego, Roberta Glińskiego, Jana Jakuba Kolskiego, Doroty Kędzierzawskiej i Artura Więcka „Barona”.

Jedną z jego najbardziej pamiętnych ról filmowych pozostaje postać młodego adwokata Piotra Balickiego w „Krótkim filmie o zabijaniu” Krzysztofa Kieślowskiego. Aktor pojawił się także między innymi w „Dantonie”, „Lawie”, „Wszystko, co najważniejsze”, „Pułkowniku Kwiatkowskim”, „Aniele w Krakowie” czy „Jasminum”.

Teatr i rysunek – siła tworzenia

Krzysztof Globisz przeszedł udar mózgu, którego następstwem była afazja. Choroba odebrała mu swobodę posługiwania się podstawowym narzędziem aktora – mową. Dzięki wytrwałej rehabilitacji, wsparciu żony Agnieszki i własnej determinacji nie zrezygnował jednak z aktywności zawodowej.

Powrócił na scenę i nadal podejmuje kolejne aktorskie wyzwania. Jego występy stały się świadectwem niezwykłej siły, konsekwencji i potrzeby pozostawania w kontakcie z publicznością. Jednocześnie artysta zaczął poszukiwać innych form wyrażania myśli, emocji i doświadczeń.

Rysunek stał się autonomiczną część twórczości Globisza, posiadającą własny język, rytm i charakter. To sztuka wynikająca z potrzeby porozumienia, ale także z ciekawości świata i nieustannej chęci tworzenia.

W jego pracach powaga spotyka się z ironią, a codzienne obserwacje z fantazją. Niektóre kompozycje są oszczędne i pozornie proste, inne wypełniają barwne postacie, symbole i znaki. Łączy je swoboda oraz brak przywiązania do akademickich reguł. Artysta tworzy intuicyjnie, nadając swoim pracom bezpośredniość i szczerość.

Kraków – miejsce na ziemi

Kraków pozostaje najważniejszym miejscem w życiu artysty. To tutaj rozwijał aktorską karierę, spotkał najważniejszych twórców i zbudował wieloletnie przyjaźnie. W Piwnicy pod Baranami poznał swoją przyszłą żonę Agnieszkę.

Przez lata Krzysztof Globisz zajmował się również pracą pedagogiczną. Jako profesor sztuk teatralnych kształcił kolejne pokolenia aktorów. W swojej macierzystej uczelni pełnił funkcję dziekana Wydziału Aktorskiego, a następnie prorektora.

Dla wielu studentów był nie tylko wykładowcą, ale również przewodnikiem i mistrzem, który uczył odpowiedzialności za słowo, rolę i kontakt z widzem. Jego działalność artystyczna i pedagogiczna pozostaje istotną częścią historii krakowskiego środowiska teatralnego.

Mniej znana strona artysty

Prace plastyczne Krzysztofa Globisza były już prezentowane między innymi w Galerii Widnokrąg w Sandomierzu oraz Galerii Monopolis w Łodzi.

„Dotknięcie” jest kolejnym spotkaniem z tą mniej znaną częścią dorobku artysty. Wystawa pozwala zobaczyć, jak doświadczenia aktora, obserwatora i pedagoga przenikają się z wyobraźnią plastyczną. Nie należy jednak poszukiwać w tych pracach prostego przełożenia teatralnych ról na język obrazu. Artysta buduje odrębny świat, rządzący się własnymi zasadami.

Twórczość Krzysztofa Globisza przypomina, że ekspresja nie ogranicza się do jednej dziedziny, a porozumienie nie zawsze wymaga długich wypowiedzi. Czasem wystarczy kreska, kolor lub kilka słów, by opowiedzieć historię i zaprosić odbiorcę do własnej interpretacji.

Polecamy Wam wystawę Krzysztof Globisz „Dotknięcie", którą można oglądać do 8 sierpnia 2026 roku, w warszawskiej galerii Liwia Mądzik Art przy ul. Szpitalnej 5/18.

Artykuł powstał na podstawie materiałów Liwia Mądzik Art.

Zdjęcia: Marta i Piotr Buchalik