Twórczość Andrzeja Wajdy to unikalny dialog kina z malarstwem, zakorzeniony w jego studiach na krakowskiej ASP. Reżyser nie tylko cytował konkretne dzieła, ale budował kadry według zasad kompozycji mistrzów. W „Weselu” ożywił wizje Matejki i Wyspiańskiego, nadając im filmową dynamikę. Potrafił łączyć polski symbolizm Malczewskiego z nowoczesnym światłem Hoppera, tworząc język wizualny, w którym obraz znaczy więcej niż słowo. Kluczowa dla Andrzeja Wajdy, zarówno osobiście, jak też jako inspiracja – była relacja z Andrzejem Wróblewskim – to drastyczność cyklu „Rozstrzelaania” ukształtowała estetykę śmierci w „Kanale”, a styl malarza miał wpływ na wiele innych filmów laureata Oscara.

Stanisław Ignacy Witkiewicz, znany jako Witkacy, w 1924 r. miał niecałe 40 lat i stał przed bardzo poważną decyzją dotyczącą własnej twórczości malarskiej. Wkrótce miał ją porzucić na rzecz portretowania, którego nie uważał za sztukę. Właśnie wtedy namalował autoportret o znaczącym tytule „Ostatni papieros skazańca” jasno pokazując jak czuje się dostosowując artystyczne ideały do potrzeb rynku.

Na liście najbardziej skandalizujących obrazów w historii wysoką pozycję zajmuje „Śniadanie na trawie” Édouarda Maneta. Płótno z nagą modelką siedzącą między ubranymi mężczyznami uznano w 1863 r. za szokujące i wulgarne, choć na każdej wystawie roiło się wówczas od aktów. Ostatecznie największym grzechem Maneta okazało się zlekceważenie zasad sztuki akademickiej.

W połowie lutego gdziekolwiek spojrzeć pełno wszędzie różu, czerwieni i… serduszek. W Łyku sztuki do kawy – po to by oddać sprawiedliwość istocie święta zakochanych, ale także jako kontrapunkt dla oklepanej stylistyki – proponujemy spotkanie z niezwykłą rzeźbą, która stała się ikoną miłości namiętnej. „Pocałunek” Augusta Rodina zachwyca dziś tak mocno, jak kiedyś szokował. Może dlatego dzieło to ma taką siłę, że poza mistrzowskim operowaniem materią tchnie emocjonalną prawdą, za którą kryją się dzieje dwóch wielkich i dramatycznych miłości. Jedna z nich to historia Franceski da Rimini i Paola Malatesty, dwojga nieszczęsnych kochanków opisanych przez Dantego w „Boskiej komedii”. Druga jest historią życia samego rzeźbiarza.

Czy nie używając tradycyjnej miłosnej symboliki można mówić o uczuciach? Odpowiedzią jest obraz „Kochankowie II” („The Lovers II”) autorstwa René Magritte’a, nazywanego „autorem słów i rzeczy”. Jego nietuzinkowy, niestandardowy, nieoczywisty sposób przedstawiania emocji i uczuć zastanawia, prowokuje, zmusza do refleksji.

Jak Georges Seurat uwięził energię kankana w matematycznym rygorze.
Czy możliwe jest, by zamknąć energię tańca w matematycznym porządku? Georges Seurat (1859-1891) udowodnił, że sztuka i nauka mogą iść w parze, tworząc nową jakość w malarstwie. Neoimpresjonizm, którego był pionierem, narodził się z potrzeby uporządkowania spontaniczności impresjonizmu i nadania jej ścisłych zasad. Nurt dążył do świadomej kompozycji, stosował zasady dywizjonizmu, czyli metody polegającej na rozdzieleniu barw na pojedyncze plamy lub linie, oraz pointylizmu, czyli stawianiu kropek czystej barwy, tak by z odległości kolory się ze sobą zlewały. W rezultacie stał się całkowitym zaprzeczeniem impresjonizmu.