Jak Georges Seurat uwięził energię kankana w matematycznym rygorze.
Czy możliwe jest, by zamknąć energię tańca w matematycznym porządku? Georges Seurat udowodnił, że sztuka i nauka mogą iść w parze, tworząc nową jakość w malarstwie. Neoimpresjonizm, którego był pionierem, narodził się z potrzeby uporządkowania spontaniczności impresjonizmu i nadania jej ścisłych zasad. Nurt dążył do świadomej kompozycji, stosował zasady dywizjonizmu, czyli metody polegającej na rozdzieleniu barw na pojedyncze plamy lub linie, oraz pointylizmu, a w rezultacie stał się całkowitym zaprzeczeniem impresjonizmu.

„Monę Lisę” Leonarda da Vinci zna chyba każdy. Ten fakt postanowił wykorzystać Marcel Duchamp, który - z właściwym sobie poczuciem humoru - dorysował do obrazu wąsy oraz opatrzył go sprośnym tytułem. Zagrał w ten sposób na nosie przedstawicielom świata sztuki i paradoksalnie stworzył dzieło, które pokazywane jest dziś w najbardziej prestiżowych muzeach.

Można powiedzieć, że doczekaliśmy się śniegu! Nasi przodkowie nie musieli za nim szczególnie tęsknić, bo przez kilka stuleci zimy były znacznie surowsze niż teraz. I choć mróz utrudniał życie, to skłaniał także do zabaw. Obejrzyjcie z nami obraz Pietera Bruegla oraz kilka innych i przekonajcie się sami.

Boże Narodzenie należy do najczęściej wykorzystywanych motywów malarskich. W świątecznym Łyku sztuki do kawy opowiemy Wam o jednym z najbardziej spektakularnych przykładów. Obraz „Mistyczne Narodzenie” stworzony został przez słynnego włoskiego artystę Sandro Botticellego (ok. 1445-1510). Jest barwny i wprost emanuje radością, a zarazem skrywa zaskakująco wiele tajemnic.

Natura nie chce obdarować nas stosowną do pory roku dekoracją. Ale każdy chyba pamięta z dzieciństwa radość malowania aniołków w sypkim puchu, lepienia bałwana, czy szalonej bitwy na śnieżki. Wielu doświadczyło też pierwszych artystycznych wzruszeń siedząc w ciepłym wnętrzu i patrząc na szyby, na których mróz wyrzeźbił swoje magiczne ornamenty. Dziś w łyku sztuki do kawy baśniowy, zimowy pejzaż zza szyby, na której wyczarowała go temperą muza krakowskich artystów.

Stańczyk - błazen na dworze Jagiellonów - przeszedł do historii jako przenikliwy obserwator sceny politycznej i w tym kontekście wielokrotnie pojawiał się w sztuce. Na obrazie Leona Wyczółkowskiego ukazany został w zaskakującym kontekście, otoczony kukiełkami, w pozie wyrażającej rozpacz. Zapraszamy do przyjrzenia się dziełu, które powstało w wyniku konfliktu artysty z krakowskimi konserwatystami, ale do dziś może być z powodzeniem odczytywane na nowo.